De tocht door Utrecht!
Vandaag 'doen we' Utrecht met als einddoel de Pasantenhaven in Nieuwegein. De tocht an sich is niet zo lang, slechts 16 kilometer. Maar omdat we dwars door de stad gaan varen waar de maximale snelheid 4 km/ uur is, is de verwachte vaartijd bijna 6 uur. Ook de 6 bruggen en de 3 sluizen gaan zorgen voor oponthoud. Desalniettemin gaat het een mooie tocht worden.
Verslag:
Het verslag komt morgen... Na 3 enerverende dagen, voor nu alleen de foto's..
Hier dan eindelijk het verslag van de afgelopen dagen. We hebben weer "leuke" dingen meegemaakt.
Zoals gezegd, lagen we erg mooi aan de Vecht op ons Aan/ Uit plekje. Een van onze mede bootjesvaarders gaf aan dat het wellicht niet zo'n goed idee zou zijn om op zondag door Utrecht heen te gaan. Veel te druk. Dus Marjan en ik hadden het idee opgevat dan één dag extra te blijven liggen en dan op maandag de tocht door Utrecht te maken.
Op Maps nog even de route bekeken en wat bleek.. Het zou voor ons niet mogelijk zijn om door Utrecht heen te komen. Het enige alternatief was het Amsterdam-Rijn kanaal: Het drukst bevaarde kanaal van de wereld. Met veel, heel veel- hele grote tankers, die heel, heel hard door dat kanaal heen jagen. De snelweg voor hen.. Op zondag is het wat rustiger, dus toch maar besloten om op vaardag 8 een stukje kanaal te pakken.
Op vaardag 8, vroeg opgestaan en de boot klaargemaakt voor de woelige vaart van die dag. Hopend op niet al te wild water. Het weer was niet best. Het miezerde zodat we onze jassen moesten aantrekken. Voor de zekerheid ook de reddingsvestjes maar aangedaan.
Nog even twee bruggen, een uurtje Vecht en dan wacht het sluisje.. Naar de hel van die dag.
We voeren de sluis door om links af te slaan. Marjan op de boeg, om het verkeer op het kanaal in de gaten te houden. Omdat er boten aan kwamen, moesten we rechtsaf om, na de boten, de oversteek te maken. We hobbelden behoorlijk, maar so far so good.
Maar na 50 meter Amsterdam-Rijnkanaal stopt de motor. En niet meer aan te krijgen. We dreven stuurloos rond, 20 meter uit de kant. Met nog zeker drie grote boten die keihard op ons afkwamen. Gelukkig dreven we op een gegeven moment toch een beetje naar de kant, maar het was zeker nog niet ongevaarlijk.
Via een Mayday oproep, riep de KNRM de schepen om ons heen op om rustiger te varen. Ook riepen ze een boot op om ons hulp te gaan bieden. Die boot was echter nog minstens 20 minuten van ons vanddaan en dat is veel te lang om zo te blijven liggen. Het advies was om een bootje zonder marifoon, dat onze kant opkwam, om hulp te vrageb, We zagen het bootje inderdaad dichterbij komen.
Toen het dichtbij genoeg was konden we zwaaien en roepen om de aandacht te trekken. Gelukkig zag de schipper het en kwam naar ons toe varen. Of hij ons even naar door het sluisje heen kon trekken. De schipper gaf aan geen tijd te hebben, het in de rug te hebben, zijn vrouw (bijna) blind was en hij zeker niet onze kant op moest. Toen maar gevraagd of, als we motor toch weer zouden kunnen starten, hij even bij ons kon blijven voor de veiligheid. Met veel tegenzin zou hij dat dan wel doen.
Wonder boven wonder bleek de motor te starten en konden we de kant verlaten en draaien om naar de sluis terug te gaan. Maar na 10 meter.. broem.. en de motor stopte. Toen kon de schipper niet anders dan ons te slepen omdat we midden op het Amsterdam-Rijn kanaal dobberden.
Na 3 keer ons sleeptouw te hebben gegooid, kon de (bijna) blinde vrouw van de schipper het touw vastmaken aan hun boot, zodat het slepen naar veiligheid binnen bereik was. Veel, veel te hard voer de schipper naar de sluis en nam een mooie binnenbocht zodat wij, stuurloos, keihard de sluis raakten. Gelukkig met alleen wat lakschade tot gevolg. Net na de sluis, nog ver van de kant, maakte de schipper het touw los, wenste ons succes en voer direct weg.
En daar lagen we.. Het eerste wat in ons opkwam, was de Botenwacht bellen. Maar die gaven aan ons alleen te kunnen helpen als we aan de kant zouden liggen. En dan ook nog bereikbaar zouden zijn per auto. Met kunst en vliegwerk, door het klimmen door tuinen van bewoners daar, probeerden we de kant te bereiken. Gelukkig kwam daar een andere schipper met een heel klein bootje die ons even naar de kant kon brengen.
Opnieuw de Botenwacht gebeld. Die zouden een monteur verwittigen die ons binnen een uur zou bellen. Na een uur werden we teruggebeld door de Botenwacht. Het zou wat langer duren. Twee uur later, stond ik op het punt opnieuw de Botenwacht te bellen, maar daar ging de telefoon: de monteur. Ze waren nog bezig met een klusje maar verwachten tussen 16.00 en 17.00 uur bij ons te kunnen zijn. En het was toen net 13.30 uur..
Om 17.15 belde de monteur: 'Ik kom eraan..'. Met tien minuten zou hij er zijn. En ja hoor. Daar was Youri.
Al snel was duidelijk dat het brandstoffilter vervangen moest worden. Het zat vol prut wat uit de tank was gekomen. Het bleek om een bacterie te gaan die, sinds er bio-spul in diesel wordt gestopt vanwege het milieu, kan ontstaan in de tank en daar de brandstoftoevoer- en de filters kan verstoppen. En dat moet schoongemaakt worden wat geen klusje is om zomaar te doen.
Na veel heen en weer gebel met de baas van Youri, werd een oplossing gevonden. Er zou een klein tankje worden bijgeplaatst in de boot zodat de vaste tank kon worden losgekoppeld. Schone tank met schone diesel.. Perfect.
Op eigen kracht konden we om 19.00 uur naar dezelfde plek terugkeren waarvan we die ochtend vertrokken waren. Youri zou ons daar de volgende dag opzoeken om het tankje te installeren.
De andere dag, rond 13.00 uur, kwam Youri aan. Met reserve tankje! Al snel vond hij een mooi plekje en installeerde het. De brandstoftoevoer was al snel omgelegd. De retour (de motor pakt meer brandstof die het op het dat moment kan verbruiken en voert de overtollige brandstof af via een aparte leiding naar de dieseltank) kon wel blijven zitten. Er zou niet veel retour komen van de motor, dat kon geen kwaad. We konden de andere dag gewoon weer gaan varen, gelukkig.
Na nog een keer of 10 gekeken te hebben, konden we toch door Utrecht varen. Gelukkig, want weer het Amsterdam-Rijn kanaal op, daar hadden we niet veel zin in.
De andere morgen weer vroeg opgestaan! We zouden rustig kunnen varen. De nieuwe tank zat immers vol met 25 liter diesel en we hadden nog 30 liter extra bij ons. Elk half uur even checken hoe vol het tankje nog zat en dan zou er niets fout kunnen gaan.
Na de eerste check, na 45 minuten, bleek dat de tank al op bijna 50% te zitten! Of te wel, een verbruik van ca. 12 liter per uur. We zouden niet eens door Utrecht komen met onze 30 liter diesel en het kleine beetje in de tank. We moesten meer diesel hebben! Maar hoe kom je daar aan, midden op de Vecht.
Aan de kant zagen we een bootje liggen bij een soort industrietereintje. 'He, waar is hier ergens een tankstation?' 'Hier verkopen ze wel diesel, als je in nood zit', gaf de schipper aan. Dus wij gedraaid en aangelegd bij het terein. Bleek dat we aangelegd waren bij een jachtwerf! Wat een geluk!
We konden 30 liter diesel tanken zodat we in ieder geval Utrecht door zouden komen. Toen ik uigelegd had waarom ik zoveel diesel nodig had, gaf, naar later bleek, de eigenaar aan dat dat verbruik echt niet kon. Hij zou wel even een monteur laten kijken. De vloer opengegooid en de diesel lucht kwam ons al tegemoet. Het hele motorcompartiment lag vol diesel.
Na enig nadenken, gaf de monteur aan dat de retour de boosdoener wel eens zou kunnen zijn. De retour gaf geen paar druppels, zoals Youri aangegeven had, maar ruim een liter per 5 minuten. En dat ging zo de overvolle oude diesltank in, die dus overstroomd was. Zodoende was het verbruik ook zo hoog.
Snel een retouraansluiting op het tankje gemaakt, 65 liter diesel uit de oude tank gehaald (om het overlopen en lekken van diesel in het motorcompartiment te stoppen) en nadat het motorcompartiment leeggezogen was, konden we na 3 en een half uur onze weg vervolgen. We besloten toch gewoon door te varen naar ons einddoel van die dag: Nieuwegein!
De route door Utrecht was absoluut prachtig. Het weer was ondertussen weer top gelukkig! We voeren door de Oude Gracht, dwars door het centrum van Utrecht. Langs alle terassen en tussen de trapbootjes en kano's van veelal buitenlandse, toeristen, door. En de bruggen? Geen probleem! Zelfs de 'enge' Stadhuisbrug waar, als je erin vaart niets ziet omdat de brug, die 50 meter lang is, halverwege een knik maakt, was zo genomen. Helaas hebben we geen foto's ervan, maar wel een video:
Na een tweetal aanslagen te hebben overleefd van iemand die een kajak voor onze boot wilde gooien en iemand die ons met een sloepje bijna ramde, konden we Utrecht verlaten en de laatste uitdaging van die dag aangaan.. Het Amsterdam-Rijnkanaal oversteken!
Vol spanning gingen we de sluis in.. Voorzichtig voeren we achter een andere boot aan die dezelfde kant opging en.... NIETS! Totaal geen verkeer op het kanaal en we konden zo oversteken! Zo de sluis in, naar Nieuwegein!
Om ongeveer 18.00 uur kwamen we aan. Moe van de spanning en van de vele indrukken zijn we vroeg het bed ingedoken. Einde van deze vaardag!
